Artysta plastyk. Od początku lat dziewięćdziesiątych prowadzi w rybnickim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Galerię Pod Wieżą, w której gromadzone są dzieła sztuki tworzone przez pacjentów. Specjalista arteterapii.

Urodził się w 1952 roku w Krośnie Odrzańskim (na tzw. "Ziemiach Odzyskanych"). Tam kilka lat wcześniej spotkali się jego rodzice. Wywodząca się ze Śląska Cieszyńskiego matka postanowiła jednak wrócić do swych rodzinnych stron, wobec czego cała rodzina - wraz z kilkumiesięcznym wówczas Andrzejem Obuchowiczem - przeprowadziła się do Cieszyna. Pierwszą połowę swojego życia (25 lat) związany był - również emocjonalnie - właśnie z tym miastem. W Cieszynie ukończył szkołę podstawową, później II Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika. W szkołach nie wyróżniał się zbytnio ani poziomem wymaganej wiedzy (zwłaszcza z przedmiotów ścisłych), ani tym bardziej sympatią do nauczycieli (ci oczywiście odwzajemniali się tym samym) - jak na przyszłego artystę "przystało", zachowywał postawę buntu wobec wszelkich norm i ograniczeń wynikających z rygorów szkolnego systemu nauczania. Nie był w tym bynajmniej odosobniony - pamiętać należy, iż przełom lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych stanowi szczególny okres w kulturze: to epoka hipisów, rock and rolla, pop artu, rodzącej się i rozwijającej również w Polsce kontrkultury młodzieżowej. Osobowość Andrzeja Obuchowicza doskonale "wpisała" się w ten nurt, który w dużej mierze ukształtował jego wrażliwość - emocjonalną i artystyczną.
Ponieważ w szkole średniej jako uczeń nie brylował, uznał, iż dalsza "formalna" edukacja nie ma większego sensu. Podjął więc pracę w cieszyńskiej fabryce produkującej urządzenia elektryczne (jako referent ekonomiczny). Nie wszyscy jednak zgadzali się z taką decyzją - pracująca z nim wówczas koleżanka (starsza o całe pokolenie) przyjęła za "punkt honoru" zmobilizowanie Andrzeja Obuchowicza do dalszej nauki i w swych wysiłkach pozostała konsekwentna dopóki nie "wymogła" na nim deklaracji, że… jednak spróbuje. I tak rozpoczął się czteroletni okres studiów w cieszyńskiej filii Uniwersytetu Śląskiego (kierunek: wychowanie plastyczne, prowadzony obecnie przez Instytut Sztuki). Studia ukończył w roku 1977 z tytułem magistra sztuki (praca teoretyczna pisana była pod kierunkiem prof. Katarzyny Olbrycht, obecnie krajowej konsultantki do spraw edukacji estetycznej przy Ministerstwie Edukacji).

Krótko po ukończeniu studiów (w marcu 1978 r.) przyjechał do Rybnika. Zaproszenie do współpracy przesłały ówczesne władze Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych, które zamierzały na szerszą skalę wprowadzić do placówki działania z zakresu arteterapii (leczenie poprzez sztukę) i poszukiwały osoby, która profesjonalnie byłaby przygotowana do podjęcia tego rodzaju pracy z pacjentami. Rozpoczął od stanowiska "kierownik działu terapii zajęciowej", wkrótce potem jednak zmienił charakter pracy na "asystent arteterapii", a po kilkunastu latach został "specjalistą arteterapii". Jest to stanowisko w pełni samodzielne, niezwiązane formalnie z żadnym konkretnym oddziałem szpitala.
Równolegle z pracą w szpitalu uczył plastyki uczniów kilku rybnickich szkół - głównie II LO im. Hanki Sawickiej (obecnie: Frycza Modrzewskiego). Doświadczenie to okazało się bardzo pomocne przy nabywaniu umiejętności ważnych w pracy z grupą: zdolności skupiania uwagi uczestników zajęć, nawiązywanie kontaktu z zespołem itp.

Andrzej Obuchowicz, oprócz swej trzydziestoletniej działalności z zakresu arteterapii, sam również jest artystą plastykiem ("człowiekiem sztuki"). Osobiście uważa się za "artystę przypadkowego" - słowo: "przypadek" odnosi jednak do czegoś, co w życiu jest jednym z najbardziej naturalnych zdarzeń: przypadek z założenia nigdy nie jest reżyserowany, aranżowany, wymyślony dla samego siebie.
Obrazy Andrzeja Obuchowicza okazjonalnie pokazywane są na plenerach, wystawach zbiorowych, na które co pewien czas bywa zapraszany, ich kopie pojawiają się również w katalogach wydawanych przez różne grupy i organizacje. Sam nigdy nie aspirował do tworzenia przekrojowych wystaw poświęconych własnej twórczości. Nie wyklucza jednak zorganizowania takiej wystawy w przyszłości (być może nastąpi to w 2008 roku) - pierwszej i prawdopodobnie ostatniej w swej artystycznej biografii.

Pod redakcją Andrzeja Obuchowicza wydana została w 2003 roku książka: "Metamorfozy". Dwujęzyczne (polsko-niemieckie) opracowanie zawiera głównie zdjęcia grafik oraz rzeźb stworzonych przez pacjentów rybnickiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych. Oryginały większości prezentowanych tam prac można zobaczyć w prowadzonej przez A. Obuchowicza Galerii Pod Wieżą (przy ulicy Gliwickiej 33).

Przełomowym momentem w twórczości Andrzeja Obuchowicza stanowił okres bezpośrednio po ukończeniu studiów, kiedy to niemal zupełnie zaniechał swojej działalności artystycznej. Był to okres silnego zaangażowania w aktywność ściśle terapeutyczną, a jednocześnie poszukiwania indywidualnego stylu i sensu tworzenia. Kryzys twórczy został przełamany w chwili, kiedy uświadomił sobie, iż kapitalnym źródłem inspiracji może być własny bagaż wiedzy i doświadczeń życiowych, również doświadczenia innych ludzi, jakich spotyka na swojej drodze, w tym niezwykle głębokie i silne emocje, cierpienie, a zarazem niebywała wrażliwość osób chorych psychicznie, z jakimi na codzień pracuje. Często inspiracje te mają bezpośredni charakter - w obrazach Andrzeja Obuchowicza pojawiają się bowiem elementy dostrzeżone w pracach malowanych przez pacjentów i następnie w sposób twórczy adaptowane do własnych dzieł.
Styl autora można określić jako pewien wariant surrealizmu - wyznacza go w dużej mierze "tworzenie odrębnych rzeczywistości", które mogą zaistnieć jedynie na obrazie. W pracach dominują motywy widoków, mających dla autora kapitalne znaczenie estetyczne: kobiety, grzyba jadalnego, konia i kwiata róży - wszystkie te motywy przeplatają się wyraźnie w całej jego twórczości.

Wśród otrzymanych nagród wymienić można nagrodę (2002 r.) Prezydenta Miasta Rybnika za stworzenie Galerii Pod Wieżą oraz "propagowanie kultury plastycznej wśród chorych psychicznie, stosowanie kreatywnych i innowacyjnych metod terapeutycznych oraz własną oryginalną twórczość plastyczną".

Czas wolny Andrzej Obuchowicz chętnie spędza na oglądaniu telewizji - nie lubi jednak filmów, które w jego odczuciu w niewielkim stopniu oddają prawdę o życiu. Lubi mądrą publicystykę.
Prawdziwą pasją pozostaje gotowanie - zwłaszcza przygotowywanie potraw tradycyjnych (chodzi głównie o tradycje kulinarne w regionu Śląska Cieszyńskiego, z którego się wywodzi).
Wakacje najchętniej spędza na wsi, z dala od "modnych" (i zatłoczonych) kurortów czy ośrodków turystycznych. Kocha polską wieś, jej naturalne zapachy, tempo życia oraz mentalność mieszkańców.

2006-01-19

[Plastyka]